Viool spelen
Op een vroege ochtend loop ik door de Groningse wijk Oosterpoort. Hier was ik vaak als student, maar ook als bestuurslid (en voetballer) van zaalvoetbalvereniging DWS Oosterpoort. We speelden op het hoogste niveau, maar hadden ook het grootste plezier om te voetballen juist vanuit deze typische volkswijk.
Zo was de jaarlijkse clubavond met verloting in een gammel wijkgebouwtje. Ineens herinner ik me hoe ik destijds met mijn echtgenote tijdens de verloting een tweepersoons flanellen laken won. Daar waren we als arme studenten heel blij mee, maar het ophalen van een bedlaken in een volle zaal leverde grappen op, die ik hier niet kan opschrijven.
Op de speciale school in de Oosterpoort druppelen de kinderen binnen. Leuk zo’n juf, die de kinderen een voor een welkom heet: “hoi Robin, lekker geslapen”? Ik mag de voorzitter zijn van het openbaar onderwijs in Groningen. Met een zekere regelmaat bezoeken we onze scholen om niet alleen vanaf papier te besturen.
Zo’n speciale school vergt een aparte aanpak. Niet alleen het onderwijs is aangepast. Maar er is bijvoorbeeld ook ontbijt en fruit op school. Net als een warme trui voor dat ene jongetje dat ook in de winter met T-shirt op school komt.
We maken een mooie ochtend mee: een gedreven team, kinderen die prachtig meedoen met elke vraag en een schoolleiding die bewust kiest voor dit soort onderwijs.
Als kers op de taart krijgen we de uitnodiging voor een vioolles. In een apart klaslokaal krijgen vier ongetwijfeld drukke jongetjes vioolles van twee bevlogen vrouwen. De gespannen koppies als ze twee liedjes samen spelen, zal ik niet snel vergeten. En al helemaal niet de opgeluchte lach als ze de laatste maat halen. Deze kinderen hebben al een ingewikkelde schoolloopbaan met teleurstellingen achter de rug. Maar hier halen ze met gedreven leraren resultaten waar ze zelf nooit aan gedacht hadden.
In de middag open ik in onze raadszaal het Noordelijk Debattoernooi. Daarin debatteren middelbare scholieren met elkaar. Ik heb al heel wat van die debatten meegemaakt. Onze middelste dochter vond dat ook altijd mooi werk. Ze mag het nu ‘voor het echie’ doen in de Tweede Kamer. De vraag is of daar het beste voorbeeld wordt gegeven. Mijn ervaring leert dat scholieren dat vaak nog wel beter doen dan heel wat Kamerleden. Daarbij helpt de ondersteuning van een paar ervaren Emmense raadsleden, die daarmee de democratie een handje helpen.
Ik kijk onze raadszaal rond en zie een ‘gelukkige klas’, zoals Theo Thijssen zou schrijven. Deze leerlingen komen er wel. Maar diep in mijn hart denk ik aan die jongetjes die met de tong uit de mond op die moeilijke viool bezig waren. Zij komen er hopelijk ook wel, al is het met een grote omweg.