Vaderdag

Zondag is het weer vaderdag. Dat is ook zo’n fenomeen waarvan je denkt dat het al eeuwen bestaat. Feitelijk is het pas in de jaren dertig over komen waaien uit (natuurlijk) Amerika. De winkels zagen er wel brood in, bijvoorbeeld de toen nog florerende tabaksindustrie: “Gij Heeren Sigarenfabrikanten/Is dit voor U geen pracht idee/’n Vaderdag in ’t leven te roepen/Dat is toch zoo gek niet, hé”. 

Ik heb er niet zo heel veel mee. De mooiste Vaderdagcadeaus kreeg ik al in de jaren negentig: drie geweldige dochters. 
Oudste Dochter komt met GKJ (Geweldige Kleinzoon Jelte) een weekendje logeren. Als ze tien minuten binnen zijn, ziet de doorgaans nette woonkamer eruit alsof er een horde voetbalsupporters doorheen is gegaan. De houten treinbaan moet worden gebouwd, de tent opgezet en de (drie!) fietsen en motoren worden snel klaargezet. Je gunt iedereen zo’n vrolijk mannetje. Ik zie Oudste Dochter genieten van hem. Ze heeft het baantje als moeder pas twee jaar, maar ze kan zich nauwelijks meer voorstellen hoe het anders was. 
Ze is net zo talentvol als lieve moeder, als docent/mentor aan de Hogeschool Amsterdam. Daar voelt ze zich als een vis in het water, dat er toch heel anders uitziet dan haar Oost-Groninger jeugd. 
De volgende dag gaan we vroeg naar Assen. Daar helpt Jongste Dochter mee aan een geweldig Jeugdtheaterfestival. Ze werkt bij GarageTDI, het Drentse jeugdtheater dat sinds een jaar ook een vestiging heeft in Emmen. GKJ kijkt zijn ogen uit op het festivalterrein en in de tent waar een boeiende dansvoorstelling is. Jong geleerd…
Een paar dagen later zie ik in Schoonebeek een schoolvoorstelling onder regie van Jongste Dochter. Knap hoe ze in korte tijd een theaterstuk kan neerzetten, waarin ieder kind zijn ei kwijt kan. 
De volgende dag ben ik in Den Haag met Middelste Dochter. Die middelste kinderen werden onlangs in de Volkskrant wat oneerbiedig sandwich-kinderen genoemd. Een wat bedacht probleem. De volgorde doet er niet zoveel toe (hoewel er van het jongste kind bijna altijd de minste foto’s zijn…). We zijn gevraagd op een bijeenkomst van PvdA/Groen Links-(PRO)-burgemeesters om wat te vertellen over onze relatie: hoe is het als je vader PRO-burgemeester is en je dochter PRO-kamerlid. Mooi hoe ze vertelt hoe ze van huis uit mee kreeg om je talenten goed te benutten. 

Ze kwamen alle drie goed op hun plek: onderwijs, theater, politiek. Hun talenten (en een klein beetje hulp van de ouders) kwamen daarbij goed van pas. Een duwtje als het even tegenzit, een oprecht compliment en een knuffel doen de rest. Met dit soort jonge vrouwen wordt de wereld weer een stukje beter. 

Voor mij op een Vaderdag geen sokken, zakdoeken of sigaren. De drie cadeaus zijn al binnen. Een supertrio.