Tour de Job
De foto op de uitnodiging voor de herdenkingsbijeenkomst toont een vrolijke Job. Soepeltjes als kopman de berg op fietsend, ergens in een mooi heuvellandschap. Zo lijkt er niets aan de hand. Sterke jongeman die er zin in heeft. Wij behoren tot de vriendenkring van de familie. En weten dus wel beter. Job had een zwaar leven. Een jaar geleden koos hij toch nog onverwacht voor een abrupt einde. Een mokerslag.
Nu komen we bij elkaar met familie en vrienden. We zijn een jaar verder, maar nog elke dag stapelen de vragen en het verdriet zich op. Hoe? Waarom? En nu dan?
Het ongeloof en de tranen zijn ruim aanwezig bij de ontvangst in zijn ouderlijk huis in Rolde. Hoe vaak ben ik hier al niet geweest. Om samen met zijn vader, een van mijn beste vrienden, te gaan hardlopen en te gaan fietsen in de mooie omgeving. Toen Job nog thuis woonde, had hij altijd wel een leuk praatje. Hij had immer oprecht belangstelling in je, maar achter de vele vragen verborg hij zijn eigen onzekerheid en eenzaamheid.
Daar was feitelijk geen enkele reden voor. Hij had de wereld aan leuke vrienden, collega’s en de liefste ouders. Ook Jongste Dochter Renske kon het prima met hem vinden. Maar op de een of andere manier kwamen we toch niet echt bij de kern.
Nu fietsen we met de vrienden van Job naar het fraaie kerkhof bij de kerk in Rolde. De plek aan de rand van het Balloërveld is te mooi om veel verdriet te hebben, maar we hebben het wel. Als hij even zou kunnen meekijken vanuit de hemel, zou hij kunnen zien hoeveel mensen van hem hielden. En nog. Na een kort herdenkingsmoment fietsen we in drie groepen naar Groningen. Dat is een prachtige route, maar op de een of andere manier komt de natuur niet echt binnen. De Tour de Job. Ik praat al fietsend met zijn vrienden en vader Job zou het tempo “dramatisch laag” hebben gevonden. Maar hard trappen doe je op andere dagen. Nu zijn mijn gedachten overal, behalve bij het fietsen.
Hoe vaak zou hij hier niet hebben gefietst, altijd hard. Op racefietsen die hij zelf vakkundig in elkaar kon zetten. Een multitalent, maar met wat minder talent voor het onbezorgde leven.
Als we in Groningen arriveren bij het huis van zijn zus, zit de snelle vriendengroep al aan de broodjes. Vaak komt de lach dan wel weer terug, ook na begrafenissen. Maar nu lukt dat maar met moeite. Het was fijn om te fietsen en aan hem te denken. En geweldig dat zoveel mensen de moeite namen om zijn ouders en broer en zus op deze manier te troosten. Maar dit peloton miste zijn kopman.