Stil

De vraag is wat zwaarder is: een uur in de sportschool of met GKJ (Geweldige Kleinzoon Jelte) in het zwembad. Ik denk dat een GKJ-uurtje het wint. We spelen duikbootje, van ‘voor naar achter’, met de boot naar Amerika en terug over Ameland, storm in het water en erin springen als opa je opvangt. Hij kraait het uit van plezier, ook als hij per ongeluk even kopje onder gaat. Fascinerend hoe zo’n 2-jarige steeds weer iets nieuws bedenkt, “nou zit jij op de boot”. 

Kleiner Zusje Nienke kijkt vanaf de kant vertederend toe. Haar tijd komt nog wel. Straks heb ik twee van die aapjes in mijn nek hangen. Maar gelukkig is Beppe er ook nog. 

Ze logeren een paar dagen bij ons. In de nieuwbouw van De Meern is het nog iets warmer dan in een schaduwrijke tuin in Weerdinge met een zwembad. Voor zo’n logeerpartij willen we zelfs wel betalen. Als het spul ‘s avonds uitgeput op bed ligt, komen wij ook weer wat bij. Kleinkinderen laten je voelen dat je de veertig en nog wat meer jaartjes bent gepasseerd. 

Het hadden ook drie kleinkinderen kunnen zijn. Ik herinner het me nog als de dag van gisteren. We zitten midden in Coronatijd, februari 2022. Ik mag een studiedag voor burgemeesters aan elkaar praten in Epe. Het gaat door, als we maar steeds anderhalve meter afstand houden. Terwijl de spreker een goed verhaal houdt, voel ik mijn telefoon trillen. Oudste Dochter belt. Dat doet ze niet zomaar overdag, want we hebben allebei een drukke baan. Ik schrik, want zwangere dochters bellen niet zomaar. Mijn gevoel verraadt me helaas niet, het is mis. In haar buik zit een levenloos mannetje. 

Dertig jaar vader-ervaring zijn is niet genoeg voor een snelle troostende tekst. Hoe vind je de woorden, anders dan “vreselijk”. En nee, ik hoef niet te komen, daar wordt het niet anders van.
Een paar dagen later vindt de ‘stilgeboorte’ plaats. Mooi hoeveel aandacht daaraan wordt besteed. Ze krijgen alle tijd om de lieve Lars vast te houden, te bewonderen en te laten fotograferen. Dat ging vroeger wel anders.

Zondag ben ik bij de presentatie van een boek over ouders die een soortgelijke mokerslag beleefden. Annelies Kuipers heeft er met de ouders als medeauteurs een indringend boekje over gemaakt. Daarin komt alles terug, de hoop en verwachting, de klap, de rouw. En natuurlijk de terugblik op een mooi mensje dat stil werd geboren. Het boek kan troost bieden voor jonge ouders die de hoop hadden nieuw leven op de aarde te zetten. De natuur laat zich niet dwingen. Het enige dat we kunnen is een arm om hen heen slaan en de herinnering levend te houden aan een mensje dat niet oud mocht worden. Zoals Lieve Lars.

Het boek is te koop bij boekhandel Vermeer in Emmen en de Readshop in Emmermeer. Online te bestellen op www.vlinderlaure.nl(externe link).