Pretpakket
Het is in de aanloop naar de zomervakantie elk jaar hetzelfde liedje. Terwijl de mussen dood van het dak vallen (mooie uitdrukking), is het knetterdruk. We zijn druk met belangrijke zaken zoals de laatste besprekingen met de gemeenteraad. En tegelijk wemelt het van de minder zware zaken die ook bij deze periode horen.
Zo open ik op een zondag die zijn naam eer aandoet het G-voetbaltoernooi. Dit organiseren we elk jaar met FC Emmen Naoberschap. En elk jaar is het weer een feestje. Zo’n honderd ‘voetballers’ met een lichamelijke en/of verstandelijke beperking werken een circuitje af. Wat geeft voetbal dan een plezier. We werken af op een doel waarin een groot doek met gaten zit. Rechtsboven 100 punten, beneden 10 punten. “Hee Eric, nu jij”, zegt een altijd vrolijke G-voetballer die ik al jaren ken. Ik mik natuurlijk op de 100 punten, maar dat valt nog niet mee. “Geeft niks,” zegt hij troostend tegen de burgemeester. Dat helpt.
Even later ben ik een sportpark verder bij de eerste training van FC Emmen. Het is verrassend druk. Ik maak wat praatjes met de verstokte supporters, die elke zomer weer hoopvol zijn: “ik denk dat we wel het linkerrijtje halen”. De trainer is naar mij wat voorzichtiger. Als ik voorstel om het Raadhuisplein alvast te reserveren voor de huldiging van de kampioen, zegt hij dat ik daar nog maar even mee moet wachten.
’s Middags ben ik bij de Eendjes-race. Serviceclub de Lions uit Emmen heeft zich voorgenomen om de kinderafdeling van het Scheperziekenhuis te ondersteunen. Daarvoor is wat geld nodig. Iedereen kan een genummerd badeendje kopen. Tijdens de eendjesrace worden de eendjes voort geblazen over het water. De eigenaren van de eendjes die het eerst aankomen bij de finish krijgen een prijs. Zo wordt een mooie opbrengst van 5000 euro gerealiseerd. Het ziekenhuis is er blij mee.
En in een mix van ernst en pretpakket ontvangen we midden in de week onze sympathieke minister-president Jetten. Hij is onze hoofdgast op de Nationale Kindertop in het Atlastheater. Met de bijna afzwaaiende kinderburgemeester Roos vang ik hem op. Je kan veel van de man zeggen, maar dit kan hij heel goed. Bij binnenkomst in het theater ontstaat als vanzelf een Sinterklaasachtig sfeertje: “daar is hij!”. Met de aanwezige kinderen en wethouder Keen houdt hij een mooi gesprek over democratie en jeugd. In Emmen zijn we koploper. In elk dorp en elke wijk hebben we een kinderraad. En dan is er ook nog een overkoepelende kinderraad met elk jaar weer een andere kinderburgemeester. De premier is onder de indruk. Het is altijd een verademing om in Emmen te zijn. Maar voor een minister-president in zware tijden moet deze ontmoeting als een ‘pretpakket’ voelen. Het is hem gegund.