Oorlog

Het is een van die mooie tradities in onze gemeente: het Roelof Kleve-project. De gepensioneerde huisarts uit Nieuw Weerdinge zette jaren geleden een project op om jonge kinderen meer te vertellen over oorlog en  vrede. Daartoe gaan ze onder andere naar het voormalige concentratiekamp Buchenwald. In het begin vond iedereen dat reuze spannend. Zouden jonge kinderen dat wel aan kunnen? Maar met een goede voorbereiding blijkt een dergelijk bezoek voor kinderen uit groep 7 en 8 heel waardevol. 
De voorbereiding start met een gezamenlijk ontbijt van de oudste kinderen van de twee scholen in het dorp. De kinderburgemeester en de burgemeester zijn uitgenodigd. In mijn openingswoord benadruk ik dat het juist in deze tijd heel goed is om meer te weten te komen over de verschrikkingen van een oorlog. Dat leek in deze tijd een vervanmijnbedshow. Maar nu komen de oorlogsverhalen voor de kinderen steeds dichterbij. 
Aansluitend aan het ontbijt vertellen gevluchte kinderen het verhaal over hun land. In de pauze praat ik met een jongen uit Libanon. Heel beeldend vertelt hij over het bombardement dat hij meemaakte, de reden voor hun vlucht. Tegelijk laat hij trots foto’s zien van het land. Ik vrees dat veel mooie gebouwen die hij laat zien er niet meer staan. Het maakt diepe indruk op de kinderen. 

Aansluitend heb ik min of meer toevallig een afspraak met de directeur van Vluchtelingenwerk Nederland. Na een moeizame periode worden zij nu wel weer serieus genomen door het Rijk. Vluchtelingenwerk vindt dat vluchtelingen die geen enkele kans hebben op een verblijfsstatus snel moeten worden terug gestuurd. De groep jongemannen die continu zorgt voor onveilige situaties in Nieuw Weerdinge en omgeving, verpesten het draagvlak voor de echte vluchtelingen Maar voor de echte vluchtelingen (Libanon, Syrië, Eritrea etc.) moet een volwaardige menselijke opvang worden georganiseerd. Daarvoor doet Vluchtelingenwerk goede zaken. 
Ik vertel over het verhaal van het Libanese jongetje. En dat het goed zou zijn dat ook de ouders van de kinderen waarmee ik ontbeet, dit verhaal zouden horen. 

Een week later staan we stil bij de bevrijding van Emmen. Dat ging in Noordbarge nog met het nodige geweld gepaard.
Veteraan Zuur organiseerde jarenlang deze mooie ceremonie met strakke hand. Dat gebeurt nu ook weer. In mijn toespraak sta ik opnieuw stil bij het feit dat een oorlog die eerst zo ver weg leek met de dag dichterbij komt. Onder invloed van dubieuze wereldleiders die meer uit zijn op macht dan op vrede  wordt het met de dag onveiliger.
Een dag later speld ik op de Drentse Veteranendag de heer Zuur voor al zijn verdiensten een Koninklijke Onderscheiding op. Vierhonderd veteranen kijken ontroerd toe. Zij weten wat oorlog is. Net als dat ene jongetje uit Libanon.