Makkers ten laatste male!

De Partij van de Arbeid gaat half juni op in een nieuwe partij met Groen Links. Dat de slotbijeenkomst van ‘de Partij’ na 80 jaar in Zwolle is, lijkt logisch. Een van haar voorlopers ( de SDAP) werd immers in dezelfde stad opgericht. 
Het wordt een bijzondere bijeenkomst. Voor de Grote Kerk staat een lange rij. In deze binnenstad  bracht ik tijdens mijn middelbare schooltijd heel wat vrolijke uurtjes door. Nu word ik vergezeld door Middelste Dochter, die inmiddels met evenveel plezier deel uitmaakt van de landelijke fractie GL/PvdA. Wie had dat een paar jaar geleden kunnen denken? 
Binnen is het een warm weerzien van veel bekenden. De sfeer is gezellig, maar ook een tikje weemoedig. Ik ben net als de meeste dan wel geen 80 jaar lid, maar toch al gauw 40 jaar. De laatste 20 jaar volgde ik de partij wat meer op afstand, zoals een burgemeester behoort te doen. Maar voor thema’s  als ‘bestaanszekerheid’ en ‘gelijke kansen’ ben ik burgemeester geworden. 
Terwijl Middelste Dochter meespiekt op mijn telefoon, zingen we uit volle borst ‘de Internationale’: “Makkers ten laatste male…”. Ik voel de emotie in de bomvolle stijf uitverkochte kerk. 
Na een als altijd bemoedigend woord van Jetta Klijnsma, spreken oudgedienden Hedy D’Ancona (88) en Jan Pronk (85). Als ik ooit op die leeftijd nog de passie en energie heb om zo hoopvol de toekomst in te kijken. Pronk: “ik leer nog elke dag van de jeugd”. 
Het wordt een mooie middag met weemoedige nostalgie, maar ook wel zin in de toekomst. Ik voel mijn leuke talentvolle dochter ook genieten van deze familie. Na afloop vinden  we elkaar in mooie gesprekken met allerlei jonge en oude bekenden (“hoe gaat het met je” , “en wat doet je dochter het goed”). 

Twee dagen later zie ik haar live in actie bij haar eerste volledige bijdrage in de Tweede Kamer, de zogeheten maidenspeech. Daar staat het meisje dat we leerden fietsen en zwemmen. Zelfverzekerd met een afgewogen betoog over haar Oost-Groninger achtergrond: “de minister van Onderwijs zou op de dorpsschool op bezoek komen. Maar op het moment suprême bleek de minister via een videoverbinding te spreken. Oost-Groningen was toch wel wat ver…”.  De vervuilende en aardbevende bedrijven in de buurt gaven een volgend zetje: “dat gevoel van machteloosheid heb ik omgezet in opkomen voor anderen”. 
Achter in de Kamer zit ik ontroerd te genieten, Een paar kilometer verderop groeide ik op. Vier hoog in een wijk waar de kansen niet voor het oprapen lagen. En nu strijdt Middelste Dochter op het hoofdveld voor betere kansen en klimaatrechtvaardigheid. Katholieke Opa was van een andere politieke club, maar ik weet zeker dat hij op de hoofdtribune in de hemel staand applaudisseert.