Hoe kán dat?
Zo zit je in Den Haag bij de Koning die de Troonrede voorleest. En zo wip je op de terugreis even bij je kleinzoon in De Meern aan. Vraag niet wie leuker is: WA OF GKJ (Geweldige Kleinzoon Jelte), want ik mag van mijn moeder niet jokken.
“Zullen we even gaan, opa”, vraagt hij als mijn gesprek met zijn moeder net even te lang duurt. Ik zoek even de ondertitel, maar hij bedoelt, “zullen we even een blokje om”. Even later wandelen we door de nieuwbouwwijk. Bij elke stoeprand stopt hij braaf, om vervolgens zijn koppie snel van links naar rechts te bewegen. Als je tweeënhalf bent, moet je goed leren oversteken. Als we een paar straten onderweg zijn, blijft hij ineens stokstijf staan, terwijl hij mijn hand goed vasthoudt. “Hoe kán dat,” (met de klemtoon op kan). Ik kijk naar het rijtjeshuis, waarvan de voordeur open staat. Je kan er maar mee zitten. Alle andere voordeuren zijn dicht, maar deze is open. Gelukkig ziet een mevrouw in de gang ons staan. Ik leg het haar maar even uit. “We vroegen ons af, hoe dat kan, zo’n deur open’’. Ze lacht en vertelt dat het een beetje warm is in huis. GKJ vertrouwt het maar half. Maar dan besluit hij toch verder te gaan, op weg naar het schoolplein met de grote schommel. De Troonrede is verder weg dan ooit.
Dat is hij ook voor de kinderen van onze kinderraad. Zij houden zich nog niet zo bezig met landelijke politiek. Daarvoor is er nog te veel werk aan de winkel in de gemeente Emmen. In de raadszaal hebben zich zo’n 20 kinderen van een jaar of 10, 11 verzameld. De meeste zijn net wat sjieker gekleed dan normaal. Ze zitten allemaal in de kinderraad van hun eigen dorp of wijk. En vervolgens zijn ze afgevaardigde naar de kinderraad die over heel Emmen gaat. Dat is best spannend. Helemaal als je dan ook in een volle raadszaal iets aan de burgemeester moet beloven: “ik beloof dat ik niet alleen aan mezelf denk, maar dat ik opkom voor alle kinderen van de gemeente Emmen”. En nog wat beloftes.
We werken nu een aantal jaren met kinderraden. En het is een groot succes. Dat vond de Minister-President die onlangs op werkbezoek was, ook. Kinderen leren het belang van democratie, goed luisteren en argumenteren. Daar wordt de wereld een beetje mooier van, om te beginnen in Emmen.
Julie Feringa wordt de nieuwe kinderburgemeester. Zij mag straks alle voorstellen bespreken met haar kinderraad. Ik hoop dat ze geregeld dingen aankaarten die niet helemaal goed gaan. En dat ze dan vragen: “hoe kán dat”. Om vervolgens met goede voorstellen te komen. Ik heb er alle vertrouwen in.