Emmen-gevoel
“Als je nog even tijd hebt, neem je dan nog wat mee van de markt”? Er zijn meer mannen die dit soort verzoeken aan de ontbijttafel krijgen. Dat is op zich geen probleem. Integendeel, als kind mocht ik al graag op de markt komen. En in Emmen hebben we een van de grootste en meest diverse markten. Maar het zit in dat woord ‘even’. Een rondje boodschappen doen op de markt, loopt altijd uit. Ook vrijdag was het weer raak. De een na de ander heeft wel zin in een praatje. Is het niet een van de marktkoopmannen ( “maar hoe is het nu met u”), dan zijn het wel leuke inwoners van de gemeente. De invalide man heeft maar wat zin in een oprecht belangstellend praatje. Een ander vertelt ongevraagd uitgebreid over zijn hobby. En een oma weigeren die een foto wil van de burgemeester met haar leuke kleindochter hoort ook niet (“vandaag is het gratis”).
Op dezelfde dag zitten we aan de rand van het Marktplein met zijn tweeën gezellig te tafelen in een van onze favoriete restaurants. Bij binnenkomst kan je de halve tent groeten, maar we krijgen bewust een tafeltje wat achteraf. De baas weet waar we prijs op stellen. Een leuk jongetje van bijna 10 komt toch even een hand geven. Hij is morgen jarig en ze gaan naar Beekse Bergen: “en dan logeren we in het park en dan komt er een giraffe bij het balkon en die mogen we eten geven”. Hij glundert. “En hoe is het in de liefde,” vraag ik belangstellend, “zijn er wat leuke meisjes in de klas”? Hij moet meteen lachen, want er zijn er wel twee waar hij verkering mee heeft, “en ik vind ze eigenlijk allebei wel leuk”.
Al dit soort ontmoetingen horen zo bij Emmen. Waar ik in de gemeente ook kom, overal hebben mensen wel zin in een gemoedelijk praatje. Soms een heel verhaal over zichzelf, maar vaak tonen mensen ook meer dan gewone belangstelling in de gezondheid, het werk of GKJ (Geweldige Kleinzoon Jelte). Dat is ook Emmen.
Een paar dagen later hebben we het Emmen-gevoel in Amsterdam. Lohues treedt op in Carré, het hoofdveld van de Nederlandse theaters. In de enorme zaal (1800 stoelen), is het een soort reünie van vele Drenten (“moi, joe ok hier”?). Lohues is in topvorm. Het is voor het eerst dat hij solo optreedt in deze enorme bak. Maar op de een of andere manier weet hij al snel een sfeer te creëren alsof we bij hem in de woonkamer op Erica zitten. Het Drents klinkt aan de Amstel nog net wat lekkerder. En na afloop zeggen we niet op zijn Amsterdams dat het “geweldig” was. Nee: “was wel mooi”.