Bosfietsen

Het voelt nog fris aan in het Valtherbos. Op warme dagen is er niets lekkerder dan vroeg sporten in een mooi koel bos. En als dat mooie bos ook nog in je achtertuin ligt, ben je helemaal spekkoper.

Dit keer heb ik de mountainbike maar weer eens gepakt. Dat geeft net even wat meer ontspanning dan hardlopen. Ik voel me weer sterker worden, maar het moet van ver komen. 
Het gaat soepeltjes. De mountainbikeroute in het Valtherbos fietst relatief eenvoudig, bovendien is het kurkdroog. Hoe ouder je wordt, hoe meer hekel je krijgt aan fietsen door de modder. 
Het is een heerlijke manier om je hoofd leeg te rijden en tegelijk te werken aan een betere conditie. Ik kan de route wel dromen, dus zit ik al fietsend wat suffig te mijmeren. Als ik langs de rand van het bos fiets, schrik ik ineens op. Ik hoor en zie wat ritselen in het hoge gras. Plotseling springen twee reeën tevoorschijn. Ze rennen hard voor mij uit. Al woon je jaren in Drenthe, dit soort beelden verveelt nooit. In het Valtherbos heb ik al heel wat wild-ontmoetingen gehad. Ik denk dat ze mij wel kennen (“moi buurman”). 
Ik slinger wat tussen de bomen door. Aan de kant van Valthe wordt het bos wat opener. Opvallend hoe weinig mensen hier komen, ik zie er zelden iemand. Toch is dit een van de mooiste stukken bos die ik in Drenthe ken. 

Na dik een half uur kom ik bij de kleine warme zandverstuiving. Ik vraag me altijd af hoe die echte fietsers door dat mulle zand kunnen trappen. Ik ben een eenvoudig amateurtje dat op die plek er altijd even af moet. 
Als ik net weer op de fiets wil stappen om mijn bostocht te vervolgen, zie ik een paaltje staan. Daarop staat het bekende driehoekje dat de weg wijst. Maar er staat ook een tekst bij. Ik lees dat deze route wordt onderhouden door vrijwilligers van de Fiets Toerclub Emmen. En er wordt via een QR-code een kleine bijdrage voor dit onderhoud gevraagd. 
In andere delen van het land moet je een duur vignet betalen om op bepaalde routes te mogen fietsen. Hier vragen we het vriendelijk op een klein paaltje in het bos. 
Als je erover nadenkt, is het weer zo’n kenmerk van een fijne samenleving. Er zijn dus groepen mensen die zonder enige vergoeding hele dagen uittrekken om zo’n MTB-route van 20 kilometer te onderhouden: takken weghalen, snoeien, kombochten maken, zand aanvullen etc. En daar hebben dan heel veel mensen plezier van. 
Ik maak ter plaatse een bedrag over. Niet eens zozeer om het geld, maar om een blijk van waardering voor sporters die anderen helpen sporten. Dank jullie wel!