Beperking
Natuurlijk kriebelde het wel op de ochtend van de “Vier Mijl van Emmen”. Tot nu toe had ik alle negen edities meegedaan. Maar nu stond een vervelende blessure me in de weg (een chemokuur is niet de beste voorbereiding op een hardloopwedstrijd). Op zo’n moment helpt een goede opvoeding. “Niet zeuren jongen, er zijn mensen die het veel erger hebben,” zou mijn lieve moeder hebben gezegd.
Ik moet er aan denken als ik in de vroege ochtend aan de start sta van de “Unieke Kilometer”. Het is een bonte verzameling van meer dan 100 mensen. De overeenkomsten zijn groter dan de verschillen: ze zijn allemaal vrolijk, en ze hebben allemaal een verstandelijke en/of een lichamelijke beperking. Maar dat mag de pret niet drukken. Na een hoop grapjes (“hee burgemeester, ga je winnen”?), gaan we van start voor de kilometer. In de tunnel wordt het iets stiller. De een loopt zijn longen uit het lijf, de ander doet het kalm aan achter een rollator. Ik loop het grootste deel mee met vriendje Jesper. We hebben de grootste lol. Met zijn leuke begeleider gaan we lachend over de finish. Het ontroert me. Achter de streep staan de lopers te juichen alsof ze zojuist de marathon van Rotterdam hebben gewonnen. Ze krijgen drinken van de bewoners van ons asielzoekerscentrum. Zij zijn de hele dag vrijwilliger. Klasse.
Een dag eerder was ik in Klijndijk. Daar staat een sportschool die een speciaal programma heeft voor mensen met Parkinson. Een van de deelnemers is Jeroen Mulder, voormalig raadslid. Hij heeft zijn eerste roman geschreven. Of de burgemeester het eerste exemplaar in ontvangst wil nemen. Dat heb ik al veel vaker gedaan, maar dit voelt anders. In een bomvol zaaltje houdt Jeroen een emotionele toespraak. Drie jaar geleden wandelde hij nog in etappes van Leiden naar Emmen. Hij kon de hele wereld aan met een aanstekelijk enthousiasme. Maar toen kwam Meneer Parkinson op bezoek. Ik herken het verhaal, want ook mijn moeder kreeg deze beroerde ziekte aan het einde van haar leven (“niet zeuren jongen…”).
Jeroen stopt zijn beperkte energie in het presenteren van radioprogramma’s bij ZO34 en in het schrijven. In het “Penseel van Parkinson” beschrijft hij het leven van kunstschilder Herman Molenaar. Die merkt op een dag dat het lopen en schilderen niet meer zo gemakkelijk gaat. De arts spreekt tegen hem en zijn vrouw de onvermijdelijke diagnose uit: “een woord waarmee hun gezamenlijke toekomst werd verwoest. Het vechten tegen de tranen had geen zin meer”.
Er volgt een wanhopige strijd tegen de ziekte en de zoektocht naar een verloren portret. Jeroen loopt de Vier Mijl niet meer. Maar met zijn doorzettingsvermogen en talent zet hij een knap geschreven roman neer (te bestellen via Boekscout).