Voor elkaar

Al maanden geleden hadden we het thema voor de Nieuwjaarsbijeenkomst bedacht: ‘Voor Elkaar’. Daarmee kan je meer kanten op. We hebben het in Emmen mooi voor elkaar. En we zijn er in Emmen voor elkaar.

Het is de laatste zaterdag van 2017. Ik heb een leuke dag voor de boeg. Vanmiddag Emmenaar Kjeld Nuis aanmoedigen op weg naar de Olympische Spelen. Dan gaat rond 8 uur mijn telefoon. Dat belooft niet veel goeds. Politiechef Peter aan de lijn. We kennen elkaar al jaren. Hij belt nooit zomaar, zeker niet op dat tijdstip. Maar aan zijn stem hoor ik dat het echt mis is. Brand in Emmerhout. Het lijkt er al snel op dat er twee slachtoffers zijn. Kinderen. Ik kleed me snel aan. Mijn vrouw ziet na ruim 10 jaar burgemeesterschap in een oogopslag dat het menens is. In de auto probeer ik niet te hard te rijden; het komt voor mij niet op een minuutje aan. Maar zo voelt het wel.

Als ik uitstap in Emmerhout, komt de regen met bakken uit de lucht. Het kleine straatje staat bomvol met brandweerwagens, politieauto’s en ambulances. Een agent loopt snel op mij af om mij te informeren. Het telefoontje klopte: felle brand, 2 kinderen omgekomen, ouders naar het ziekenhuis, oorzaak onduidelijk. Of je een klap met een hamer tussen je ogen krijgt. Daar hoef je geen vader voor te zijn.

In de straat is het stil, doodstil. Ik loop met wat mensen naar het pand, waar de rook nog wat uitslaat. Er staan gelukkig schermen voor. Iedereen staat er verslagen bij. Normaal is het een en al hectiek. Nu is er niets meer te doen. Daarvoor ben je niet bij de brandweer en de politie gekomen. De  ambulancebroeders lopen met gebogen hoofd naar hun auto’s. Het lijkt steeds harder te regenen, maar dat kan ik mij ook verbeelden. Ik troost de buurvrouw, die tijdelijk een ander plekje nodig heeft. Buurtbewoners raken niet uitgepraat. De pers is ook al ter plaatse. Als ik ’s avonds een interview nakijk, voel ik weer de emotie. Ik heb een mooie club medewerkers om me heen, die goed werk leveren.

Een paar dagen later zoeken we de ouders op, die tijdelijk in een hotel verblijven. Dat doen we goed. Ze zijn alles kwijt, en wij regelen opvang, geld en kleding. Maar het liefste dat ze hebben, is niet te koop.

Die avond vertel ik op de Nieuwjaarsreceptie over het gruwelijk einde van 2017. De grote theaterzaal is bomvol, maar je kan een speld horen vallen. Maar in alle ellende, zie ik toch ook een lichtpuntje. Ik sprak die dag ook heel veel buurtbewoners. Zij zetten hun verdriet om in echte hulp. Binnen een week haalden zij zoveel geld op dat de verdrietige ouders, die het niet breed hebben, zich daarover geen zorgen hoeven te maken. Zo goed kenden ze elkaar niet eens. Maar gewoon. Omdat deze buren het ergste was overkomen dat iedere ouder vreest. Prachtig! Het thema van de Nieuwjaarsbijeenkomst klopt: in Emmen zijn we er 'voor elkaar'.