Sterke vrouwen

De heenreis naar Eelde gaat voorspoedig. We zijn maar wat blij met dit vliegveld. Sinds middelste dochter Sjoukje in London studeert, komen we hier vaker. Iets duurder, maar geen gedoe met files en zo. Freek de Jonge zou zeggen: “tot zover was er nog niets aan de hand”. Als we een hapje eten, vallen buiten de eerste sneeuwvlokken. Na het inchecken zien we vanuit de vertrekhal de sneeuw met bakken naar beneden komen. Dan komt de onvermijdelijke boodschap. In het Engels klinkt het nog wat beroerder: "Unfortunately…". We mogen in een lange rij voor een loket gaan staan. Na een half uur legt een mevrouw uit dat de vlucht vandaag niet doorgaat en dat het vliegtuig voor morgen is volgeboekt. Tja...

Op de terugweg merken we pas hoe beroerd het weer is. Zelden reed ik 30 kilometer op de N34. Maar onze grootste zorg is hoe we de volgende dag in London komen. Het is niet zo maar een stedenreisje; Sjoukje studeert af. En dan is het wel zo leuk als wij erbij zijn. Het is duur, maar wel handig om 3 dochters te hebben. De oudste googelt onderweg een vlucht vanaf Düsseldorf bij elkaar. Bijna 24 uur later gaat vanaf daar inderdaad een vliegtuig. Toch wel een tikje opgelucht worden we in London opgevangen door haar zusje.

Op de Grote Dag wandelen we vanaf het sobere hotel naar de universiteit. Dat is in London geen straf. Hydepark, Harrods, Buckingham Palace en the National Gallery. Wat heeft die stad toch prachtige (gratis) musea. We worden verwelkomd in een knus theater. Bij de garderobe moet ik betalen voor het bewaren van de jassen. De studie aan deze ‘London School of Economics and Politics’ kostte ons een kleine auto, maar een gratis garderobe kan er niet af. Dat vindt mijn vrouw gezeur. De studenten zien er prachtig uit: een zwarte cape met een gekleurde bies en een vierkant hoedje met een touwtje en een kwastje. Of we in een film van Harry Potter zijn beland.

De directeur van de school, een kleine vrouw, is net zo gekleed, evenals haar tien collega’s. Ze doet de aftrap met een  verhaal over haar vader. Hij vluchtte met zijn gezin van Egypte naar het Westen. In het vluchtelingenkamp hadden ze bijna niets meer: "We only had our brains". We hadden alleen onze hersenen nog. In de bomvolle zaal kan je een speld horen vallen. "Maar na de opvang gaven mijn ouders mij de kans om met die hersens te gaan studeren". En ze leerden me nog iets: "Hou plezier in het leven". Ze komt net boven de lessenaar uit, maar ze groeit per zin: "Brains, opportunity and joy". Wat een kracht. Van vluchteling naar hoofd van een van de meest vooraanstaande universiteiten van de wereld.

Even later feliciteert ze op het podium onze Sjouk. Twee slimme vrouwen die de kansen pakten vanuit heel wisselende omstandigheden. Een kil vluchtelingenkamp of een warm gezin. Met mijn zakdoek doe ik net of ik mijn neus snuit.