‘Ik heb weer een toekomst’

Tineke Muurling

Toen de moeder van Tineke Muurling overleed, had ze 16 jaar voor haar gezorgd. Ze woonden samen in een huurwoning in Emmerhout. Als Tineke moest werken – iedere dag tot 14.00 uur –, dan nam één van haar broers of zussen het over. Na het overlijden van haar moeder begonnen de financiële problemen.

“Mijn moeder had een persoonsgebonden budget en met mijn salaris erbij hadden we het goed samen. Toen ze februari 2008 overleed, kwam er ineens behoorlijk wat minder geld binnen. De vaste lasten betaalde ik eerst, maar de extra’s, zoals de auto, liet ik staan. Toch duurde het niet lang, of ik stond rood. Dat was me nog nooit gebeurd en ik heb er direct voor gezorgd dat dat niet meer kon. Gelukkig kreeg ik al vrij vlot een baan erbij, weer voor 24 uur. Zo had ik een redelijk inkomen. Het lukte om de achterstanden weg te werken.” 

Tegenslagen

In november brandde het hotel waar Tineke schoonmaakte, af. Het was het begin van een reeks tegenslagen. “Niet alleen was ik mijn baan kwijt, ik had ook nog drie maanden loon tegoed. Vervolgens duurde het een paar weken voordat ik een uitkering van het UWV kreeg, waardoor de problemen opnieuw begonnen. Tot overmaat van ramp hield mijn andere baan op. Ik vond weer wat anders, maar die werkgever ging failliet. Eerst was ik heel kwaad. Waarom overkomt mij dit??! Maar het overkwam natuurlijk niet alleen mij. Collega’s stonden ook op straat en met de brand verloor het schoonmaakbedrijf zijn grootste klant.” 

Langzaam stapelden de problemen zich op. “Je denkt steeds dat je het gat nog wel kunt opvullen met vakantie- en verjaardagsgeld en door heel zuinig te leven. Je gaat heel anders boodschappen doen. Ik heb heel veel brood gegeten, brood is goedkoop! Mijn hondje kreeg beter te eten dan ikzelf. Ook heb ik gouden sieraden verkocht. Geen erfstukken, hoor!” Ze raakt de ketting om haar hals aan. “En deze ook niet, die heb ik gekocht van mijn eerste loon toen ik 16 was.”

Maar het kon nog beroerder. “Het bleek dat ik teveel toeslagen had ontvangen in de tijd dat ik twee banen had. Dat had ik wel doorgegeven, maar dat is kennelijk niet goed gegaan, dus ik moest zorg- en huurtoeslag terugbetalen. Daarnaast had ik boetes bij het CJIB* omdat mijn auto niet gekeurd was. Een boete van het CJIB loopt héél rap op! En de huur hè, die kon ik op een gegeven moment ook niet meer betalen.” *Centraal Justitieel Incasso Bureau

Gordijnen dicht

De post verdween ongeopend in een grote doos. Het was dan ook onvermijdelijk dat de schuldeisers  op aan de deur klopten. “De wooncorporatie stuurde de deurwaarder, het CJIB de politie. Ik deed gewoon niet open. Als je bij mij voor de deur staat, zie je niet of ik thuis ben. De televisie stond op ondertiteling, zodat je ook niets hoorde. Ik had een speciale route voor mijn wandeling met de hond. Op de terugweg zorgde ik ervoor dat ik van een afstandje kon zien of er mensen voor de deur stonden. Maar na drie keer werd ik toch overrompeld door de politie. Ze hadden best begrip voor mijn situatie, maar ja, als je niet betaalt, komen ze natuurlijk gewoon weer.”

Tineke trok zich steeds meer terug. “Ik zat hier in huis met de gordijnen dicht. Als mensen vroegen of het wel goed met me ging, zei ik ‘Ja hoor!’. Je schaamt je. Je bent bang dat mensen denken dat je niet met geld om kunt gaan. Mijn ene zus vroeg door. ‘Zo ken ik je helemaal niet’, zei ze. ‘Waarom ben je altijd aan het rekenen bij het boodschappen doen?’ Ik heb gewoon niet zoveel geld, zei ik dan. ‘Wil je wat van mij?’ vroeg ze. Maar dat wilde ik niet. Dat heb ik lang volgehouden.” 

Keerpunt

Zo’n vier jaar geleden drong het tot haar door dat ze haar problemen niet alleen op kon lossen. “Ik heb de telefoon gepakt en mijn zus gebeld. ‘Ik weet niet meer hoe ik eruit kom, zei ik, “iedereen wil geld van me!’. Mijn zus zei: ‘Niet janken, we komen naar je toe!’ Dat is nu vier jaar geleden.”

Tineke meldde zich aan bij schuldhulpverlening van de gemeente. Toch lag er ineens een brief van de wooncorporatie op de deurmat. “Ik moest voor 24 december mijn huis uit. Dat was echt een schok. Ik heb direct met de gemeente gebeld. Het bleek dat ze me waren vergeten. De medewerkster van Schuldhulpverlening nam direct contact op met de wooncorporatie, het CJIB en de andere schuldeisers. Ik hoefde mijn huis niet uit en heb sindsdien nooit meer deurwaarders aan de deur gehad.” 

Uit eten

De schuldhulpverlening kwam op gang. Een medewerker van Sedna kwam bij Tineke thuis en zette alles op een rijtje. De gemeente zorgde ervoor dat er betalingsregelingen en kwijtscheldingen kwamen. Tineke kreeg weekgeld, in het begin 40 euro. “Dat is niet veel, maar die 40 euro was helemaal alleen van mij. En ik kwam er goed van rond, hoor!” 

Na een half jaar kreeg ze haar loon weer zelf in handen. “De gemeente stuurt me iedere maand een overzicht van wat er in komt en uitgaat. Sinds april ben ik klaar met het afbetalen. Wat ik dan als eerste ga doen? Uit eten en nieuwe kleren kopen, mooie kleren! Het is fijn dat ik dan niet meer zo op hoef te letten, maar ik zal altijd zuinig blijven. Dit wil ik nooit meer meemaken.” Terugkijkend zegt ze: “Als je schulden hebt, heb je geen toekomst, je leeft bij de dag. Nu zie ik de toekomst zonnig in. Ik voel me lekkerder in mijn vel, heb minder lichamelijke klachten. Ik heb mijn leven terug.”

Tineke Muurling met hondje

Schulden? Praat erover!

Voor Tineke was het telefoongesprek met haar zus het keerpunt. Haar advies aan mensen die schulden hebben is dan ook: “Praat erover en wacht niet te lang met het vragen om hulp. Als ik alles van tevoren had geweten, had ik in 2009 al om hulp gevraagd.” Ze voegt eraan toe: “En doe mee met de budgettrainingen van Stichting Knip. Je krijgt handige budgettips en informatie over het aanvragen van allerlei vergoedingen. Dat kan echt veel geld schelen!"