Houd moed

Oom Bob weer aan de lijn. Het gaat goed met hem in het Brabantse verzorgingshuis. Natuurlijk is het vervelend dat je helemaal geen bezoek mag ontvangen. Maar hij krijgt veel kaartjes en zo. En bellen kan ook nog, bijvoorbeeld met een leuk neefje in Emmen: “hoe is het met onze burgemeester”? Dat kon mijn vader vroeger ook vragen, met dat typisch ironische toontje en die licht Zuidelijke tongval. 
Hij klinkt nog best vrolijk. Het is opvallend hoe mensen zich herpakken in barre tijden. “We moeten er het beste van maken”, lijkt het nieuwe volkslied. 
Neem nu de zorg. Het is nog niet zo heel lang geleden of sommige politici deden alsof de Nederlandse zorg aan de rand van de afgrond stond. Niets is minder waar. Als het erop aankomt, zoals nu, laat Nederland zien dat we in de eredivisie van de Zorg spelen. Sterke medische zorg, kundige verpleegsters die zich uit de naad werken, goede huisartsen en vooralsnog voldoende bedden. Dochter Sjoukje krijgt andere berichten uit New York. Volgens Trump het beloofde land, maar daar kunnen miljoenen onverzekerde mensen ook bij een pandemie niet in het ziekenhuis of bij de dokter terecht. 
Neem nu het onderwijs. Het is nog niet zo heel lang geleden of het leek erop dat er niks van deugde. En nu slagen keihard werkende leraren erin binnen een week duizenden kinderen zinvolle opdrachten te geven. Leraren bewegingsonderwijs maken schitterende filmpjes om kinderen thuis actief te houden. Ouders blijken ineens veel betere opvoeders dan ze ooit hadden gedacht. En alles blijft werken: telefoons, computers, en televisiezenders. 
Neem nu de maatschappij. Vaak klonk de boodschap dat we allemaal maar een beetje voor onszelf aan het leven waren. Maar binnen een week zien we honderden initiatieven van mensen die wat voor anderen willen betekenen. Verzorgingshuizen worden overspoeld met tekeningen en leuke briefjes. Het Atlastheater verzorgt buiten een gratis lichtshow voor de bejaarde buren. Op het gemeentehuis in Emmen gaan we ons inzetten voor de voedselbanken. Kleinkinderen zingen op de telefoon liedjes voor oma. Hele straten doen boodschappen voor elkaar. De kerken laten filmopnames maken. Bloemisten geven bloemen weg aan mensen die een complimentje verdienen. Kranten bieden gratis digitale versies aan. Bibliotheken stellen tasjes met bestelde boeken samen. T.v.-zenders herhalen prachtige t.v.-programma’s. 
Rutte heeft het altijd over een “gaaf land”. Dat is niet een woord, dat ik zo snel gebruik. Maar hij heeft wel gelijk. 
En ja, er zijn ook mensen, die het niet zo nauw nemen. Die de buurtbarbecue belangrijker vinden dan het welzijn van oudere kwetsbare mensen. En asociale caféhouders, die rustig opengaan voor besloten partijen. En samenklittende jongeren die denken dat de wereld alleen voor hen is geschapen. Ik zie veel mensen die hen daarop aanspreken. In Rutte-taal: “doe effe normaal”. Is het niet voor jezelf, dan wel is het wel voor lieve mensen. Zoals al die hardwerkende mensen in de zorg. En voor oom Bob. 

ps. Mijn ‘Dagboek Corona’ is ook te lezen op de website van de gemeente.