Hoop

Eerlijk is eerlijk, ook burgemeesters worden in deze tijd wel eens wakker met een onbestemd gevoel. Niet zo best geslapen, beetje raar gedroomd, en weinig zin om de dag te beginnen. Dat heb ik normaal nooit. Het ene klusje is leuker dan het andere. Maar in het algemeen ga ik elke dag fluitend aan het werk. 
Mijn lieve vader zou hebben gezegd: “kom op jongen, de plicht roept”. Want het coronatijdperk vraagt om bestuurders die niet zeuren. Ik ben gezond, heb mijn baan nog en kan veel betekenen voor mensen. 
De dag is nog niet begonnen of er is een geruststellend berichtje. Vorige week schreef ik over die leuke oude mevrouw die ik per ongeluk aan de lijn kreeg. We hadden een mooi gesprek, waarin ze onder andere zei dat het eten haar maar matig smaakte. Ik ben geen dokter, maar ik had op mijn hoede moeten zijn. Een dag later werd ze met Corona-verschijnselen opgenomen in het ziekenhuis. Dat was even schrikken. Maar nu meldt kleindochter dat het weer goed gaat met oma; ze is naar een verpleeghuis gegaan. 
Daarna krijg ik een uitnodiging om te komen kijken bij stoepkrijtende kinderen. Dat doen ze voor het bejaardenhuis, zodat de oudjes vrolijk kunnen meegenieten. Aan het eind van een drukke werkdag rij ik langs een prachtig versierde stoep en straat. Ik zie een ouder echtpaar met jassen aan op het balkon. Zij praten met iemand die op een stoel voor het balkon op het gras zit. Mooi. 
Het Atlastheater presenteert een heuse lichtshow voor de bejaarde buren. Vele mensen doen boodschappen voor elkaar. En het gebrek aan vrijwilligers bij de Voedselbank was zo maar verholpen, onder andere met enthousiaste ambtenaren. 
Ook in eigen huis zie ik de mooiste dingen. Zo kan de jongste dochter niet meer naar haar geliefde Theaterschool in Arnhem. Ze bedenkt een cursus ‘voorlezen met theater’ voor leidsters in het kinderdagverblijf. Meer dan 200 medewerkers reageren op haar vragenlijst. En tien draaien op de computer een proefles mee. Ze vertaalt de resultaten in een pakkend filmpje, waarvoor ze eerst een eigen computercursus volgt. De middelste dochter werkt vanuit ons huis hard aan haar nieuwe baan bij Milieudefensie in Amsterdam. En de oudste geeft via de computer les aan tientallen kinderen. Echtgenoot stuurt vanuit huis een team leerkrachten aan. Petje af.
Het zijn allemaal zaken, waarvan we nooit zouden denken dat we het allemaal zonder morren zouden doen. Natuurlijk is iedereen wel eens somber over deze tijd. Het verdriet en de zorg over de vele zieken klapt er hard in. Maar tegelijk hebben we nooit geweten dat een pizza uit eigen dorp zo heerlijk smaakt. 
Op zondag vieren we mijn verjaardag met drie dochters en vriend. Twintig graden, een heerlijke tuin waar we kunnen voetballen, volleyballen en gezellig bijpraten. We halen eten van een fijn restaurant uit Emmen, zodat die ook nog wat verdienen. Ik kijk de kring rond met drie vrolijke gezonde meiden: “een goed stel”. Zo kan ik er wel weer een corona-weekje tegen aan.