Das Duel

Als ik naar het stadion De Oude Meerdijk van FC Emmen loop, zie ik de zwarte bus al staan. “Ganz Deutschland gratuliert der Nationalmannschaft zum 4. Stern”, staat er op de zijkant te lezen. Iets verderop staat de zwarte spelersbus van FC Emmen. Daar staat verder niets op. Zouden we ook een beetje raar vinden: “heel Drenthe feliciteert FC Emmen met het behoud in de eredivisie”. Of zoiets. Maar onze Oosterburen zijn wat minder bescheiden. “Ganz Deutschland”, toe maar.
Boven de tekst staan 4 jaartallen: 1954, 1974, 1990, 2014! Even vraag ik aan een suppoost of er wel een parkeervergunning is voor deze bus. Maar hij denkt dat ik een grapje maak. Vooral dat ‘1974’ hakt erin.

Ik was 13. We speelden een geweldig Wereldkampioenschap. Cruijff, Neeskens en vooral een briljante Van Hanegem. Een beetje sjokkend, maar met overzicht, splijtende passes met buitenkant links en als het moest zoevend hard. Lees “Wij waren de besten” van Auke Kok er nog maar eens op na: “Vooral Willem van Hanegem had er zichtbaar plezier in om de bal vlak voor zijn eigen strafschopgebied naar een medespeler te trappen en dan een beetje te gaan lopen kuieren, alsof hij de lucht van de Duitse ondergang zodoende langer en dieper kon inademen”. Mooi.
Maar het liep anders. Anderhalf uur later trapte ik moederziel alleen een plastic bal hard tegen een muurtje aan. 2-1 verloren. Tot overmaat van ramp gingen we een paar weken later op vakantie in Duitsland. Op het bungalowpark voetbalden we heel wat af tegen Duitse jongetjes, die zachtjes “zwei zu eins” lispelden.

In het stadion hangt er een uitgelaten sfeer. Vandaag wordt de interland Noord-Nederland tegen Noord-Duitsland nieuw leven ingeblazen. De laatste keer was de wedstrijd in 1960. Door de jaren heen deden bekende voetballers als Uwe Seeler en Abe Lenstra mee. Nu spelen de beste amateurvoetballers van beide landsdelen. Er is een uitgebreid randprogramma. Zo is er een sportdag voor kinderen van beide landen. Er is een bedrijvenuitwisseling. Het leuke Walking Football-team van FC Emmen speelt tegen een Duits team. En er is zelfs een computer-interland. We ontvangen veel Duitse gasten, die zin hebben in de wedstrijd. Met mijn Duitse Collega van de Landskreis Leer geven we de aftrap door de bal aan de scheidrechter te geven.

Het wordt een leuk potje voetbal. De teams zijn aan elkaar gewaagd. In het laatste kwartier komen we verdiend op voorsprong. Ik denk aan die mooie avond in 1988. Van Basten scoorde vlak voor tijd de 2-1. In het Friese Buitenpost beukten buurman Joop en ik gelijktijdig op de dunne gehorige muren. Ik verheug me al op de prijsuitreiking. Maar met nog een paar minuten te gaan, maken de Oosterburen gelijk. Strafschoppen moeten de beslissing geven. Ik kan de afloop wel raden. Zoals commentator Reitsma in ’74 zei: “zijn we er toch weer ingetuind”. Volgend jaar beter, zullen we maar zeggen. Want het is een mooie traditie. Al was het maar om ‘das Duel’ weer eens te winnen.